ONTSTAAN VAN DIT BOEKJE

Een stukje geschiedenis

Dit boekje gaat over de eetclub van de Stichting Annie Verdoold, gevestigd in het Westervolkshuis in Spangen. Annie Verdoold begon in 2008 met het koken van soep voor oudere bewoners uit de buurt. Zij zag dat veel oorspronkelijke bewoners door de veranderingen in de wijk geïsoleerd raakten en vereenzaamden.

Het bleek een schot in de roos dat voldeed aan een duidelijke behoefte.
Veel mensen kwamen niet alleen op de soep af maar ook op de ontmoeting met andere oudere wijkbewoners. Zo ontstond het idee om naast soep ook warme maaltijden te gaan bereiden.
Annie ging hierin voorzien: Voor een zacht prijsje kwamen er maaltijden met drie gangen. Met vrijwilligers ging ze langs bij supermarkten in de buurt waar ze de aanbiedingen opkochten. Zodoende raakte ze in gesprek met de winkeliers en hieruit kwamen een aantal warme
contacten voort, zoals met het buurtfiliaal van Albert Heijn.

Deze bedrijven en de mensen in die bedrijven ontpopten zich als ware sponsoren. Veel artikelen werden voor niets gegeven en andere artikelen (denk aan nieuwe haringen van Zegro in samenwerking met Schmidt Zeevis) voor een heel vriendelijk prijsje. Daardoor kan zij de prijs van haar maaltijden behapbaar houden. Op deze manier ontstond een hecht gezelschap eters; een club.
Ziedaar: Annies eetclub.

En nu?

De eetclub is nu, acht jaar later, meer dan een groep mensen die twee maal per week gezellig aan tafel aanschuift om tegen een schappelijke prijs een goede maaltijden te eten. Met haar vrijwilligers en de mensen die werkzaam waren in het Westervolkshuis, groeide een netwerk waarin men aandacht voor elkaar heeft en lief en leed met elkaar deelt. Verjaardagen gaan niet ongemerkt voorbij. Feesten als Sinterklaas, Prinsjesdag, en Tweede Kerstdag viert men met elkaar. Evenementen als het WK of EK voetbal bekijkt men samen. Het Sparta stadion ligt naast het Westervolkshuis en heeft bij veel leden van de eetclub, die veelal in Spangen zijn opgegroeid of er nog wonen, een apart plekje in hun hart en leven.
En dan is er nog het smartlappenkoor dat regelmatig optreedt.

De eetclub telt vooral senioren, dus het kan niet uitblijven dat er mensen overlijden. Leden van de eetclub gaan vaak samen naar de begrafenis of crematie. Niet zelden stopt de rouwstoet bij het Wester Volkshuis zodat de daar aanwezigen een kans krijgen een laatste eer te bewijzen.
Om een lang verhaal kort te houden: De activiteiten van de club zijn veelzijdig.

Waarom dit boekje?

Op 25 mei 2013 werd het vijfjarig bestaan van de eetclub gevierd. Er was een heel programma dat, mede door de inzet van de RTC, Ketelbinkie en Albert Heijn een groot succes was. Ik was daar als voorzitter van de Stichting Annie Verdoold bij aanwezig.

Op het programma stond een bootreis door de havens – we zijn in Rotterdam nietwaar?
Dat leek een hele mooie gedachte, maar helaas was dit uitstapje gepland in het voorjaar dat door de presentator van het NOS journaal omschreven werd als ‘horrorvoorjaar.’ Het was die dag ongeveer 12 graden. Bovendien stond er een niet aflatende schrale wind.

Op het water voelde het uiteraard nog heel wat graadjes kouder. Een behoorlijk aantal van de leden van de eetclub is slecht ter been. Er kwam dan ook een stoet rollators en af en toe een rolstoel de boot opgereden. Veel van de minder goed lopende leden wilden liever boven
op de boot blijven omdat ze het trapje naar het beschutte deel niet aandurfden.

Ik ben toen bij ze blijven zitten. Mijn dikke colbert en overhemd bleken maar een matige bescherming te bieden tegen de kou toen we een eenmaal de Nieuwe Maas opgedraaid waren.
Men liet de stemming echter niet bederven door de kou. Waar nodig (en mogelijk) werden de jassen steviger aangetrokken en zocht men wat beschutting tegen de kille wind.

Zo kwamen op het dek de verhalen los:
Over waarom men bij de eetclub zat, wat er in hun huidige leven speelde en vooral ook over wat er in het verleden allemaal was gebeurd. Toen drong het tot me door met wat voor ‘bikkels’ ik hier te maken had!
Het werd me duidelijk: Hier was een unieke groep mensen bij elkaar. Allemaal leden van Annie’s Eetclub die boordevol verhalen zitten; verhalen die verteld en bewaard moesten worden omdat ze een blik geven op een tijdperk waaraan de herinneringen uit eerste hand beetje bij beetje
verloren dreigen te gaan.

Het heeft enige tijd gekost, maar uiteindelijk zit u hier met het resultaat in handen: een boekje met verhalen uit de eetclub.
We wensen u veel (lees)plezier!

Ton van Erven
Voorzitter Stichting Annie Verdoold