VAN SPANGEN GAAN HOUDEN

Sija Schorel

Sija Schorel heeft haar wortels in Bergpolder. Ze werd geboren in de Groen van Prinstererstraat en kwam door haar huwelijk in 1972 in Spangen wonen. Niet van harte overigens: ‘In Bergpolder had ik al mijn contacten. Spangen vond ik aanvankelijk maar niets!’
Het duurde even, maar langzaam maar zeker is ze van Spangen gaan houden. Meer dan dat, ze is een belangrijke spil in het vrijwilligerswerk in de wijk. Zo is ze voorzitter van de Stichting Wijkwijzer en via de Protestants Christelijke Ouderenbond is ze actief als ouderenadviseur. Ouderen trekken haar nu eenmaal aan.

Ook heeft ze vijftien jaar lang gewerkt bij het inloophuis De Brug, destijds gevestigd aan de Mathenesserweg (tegenwoordig in de Bruijnstraat). Binnenkort gaat De Brug verhuizen naar de Aelbrechtskolk.

Sija Schorel is duidelijk niet iemand die stil zit. Ze is ook iemand die zich blijft ontwikkelen. Hoeveel mensen van zeventig jaar volgen nog computertrainingen en geven zelf nog computercursussen? Want ook dat doet ze. En als ze op de eetclub is en ze ziet de vrijwilligers bezig, dan is haar eerste gedachte: ‘Dat wil ik ook weer!’ Maar tegelijk beseft ze dat ‘je niet alles op je kunt nemen.’

Bij Annie’s eetclub komt ze pas sinds kort. Ze had eerder de stap nooit genomen, ondanks dat haar man acht jaar geleden overleden is. Met kerst was ze door Annie (‘een prachtvrouw’) uitgenodigd.
Als actieve wijkbewoonster kende ze heel veel mensen van de eetclub en dacht ze: ‘dit is eigenlijk helemaal niet zo gek.’ Zodoende komt ze sindsdien op maandag. ‘Het is toch een soort familieverband en men houdt elkaar gelijk ook in de gaten. Dat is ook belangrijk als je alleen staat.’

Over haar jaren in Spangen: ‘De eerste jaren had ik graag over willen slaan.’ Ze krijgt twee zoons, maar een is gehandicapt. De dokter zei dat hij nooit zou kunnen lopen. ‘Daar zit je dan tweehoog in de Van Lennepstraat!’
Gelukkig kon het gezin verhuizen naar de Bilderdijkstraat. Met tuin!

Spangen was toen best nog een sjieke wijk. De buren namen er aanstoot aan dat ze met haar kinderen in de tuin zat te eten; een kinderbadje in de tuin was helemaal het toppunt!
Ze werden dan ook met de nek aangekeken. Daarna kwamen de ‘slechte jaren’; de drugsoverlast en de criminaliteit.

Aanvankelijk is het een beetje langs haar heengegaan. Ze was erg gericht op haar gezin en haar gehandicapte zoon. Natuurlijk kwamen haar kinderen met andere vriendjes in aanraking. Later krijgt ze er meer oog voor. Tegenover het huis stond een telefooncel. ‘Wat zich daar allemaal
heeft afgespeeld. Ik had iedere avond een gratis seksfilm!’

En hoewel de overlast er wel degelijk was, vindt Sija Schorel ook dat er in de media een scheef beeld is geschapen. Dat beeld vind je ook nu nog steeds terug als het om de berichtgeving over Spangen gaat. Daarnaast vindt ze dat je ook reëel moet zijn: ‘Het is een grote stad en je krijgt het er nooit echt helemaal uit.’

Sija Schorel is een gelovig mens. Daar put ze inspiratie uit: ‘Ik respecteer iedereen zoals die is.’ Tegelijkertijd beseft ze dat ze ondanks haar christelijke overtuiging ook fouten maakt, ‘maar probeer ik mij te gedragen zoals me voorgehouden wordt.’
Het zou mooi zijn als iedereen die houding zou weten op te brengen.

lepel2