EEN OUDE GETROUWE

Mevrouw Spruyt-Simonis

Met haar 91 jaar hoort Mevrouw Spruyt-Simonis tot de échte ‘oude’ getrouwen van Annie’s eetclub. En dat slaat niet alleen op haar leeftijd. Al acht jaar komt zij namelijk eten. Dat is ook makkelijk, want zij woont aan de overkant in de Toussaintstraat. ‘Ik heb het hier best naar mijn zin. Het eten is goed en we hebben leuke tijden bij Annie.’ Ze is ook lid van de zangclub; ‘nou ja, ik zal wel niet al te mooi zingen, maar goed…’

Ze werd geboren op Katendrecht. Haar moeder heeft ze nooit gekend, ‘want die is van mij gestorven.’ Haar vader was een zeeman en zij heeft, zoals ze het zelf uitdrukt ‘sinds haar geboorte een beetje rondgezworven in tehuizen.’
Een moeizaam begin, zoveel mag duidelijk zijn.

Gelukkig trof ze goede pleegouders die haar altijd liefdevol hebben opgevangen. Ook nadat ze getrouwd was bleef dat contact in stand. Ze trouwde in 1942, midden in de oorlog. Van de oorlog zelf herinnert ze zich nog het bombardement. Ze vluchtte de stad uit en kwam uiteindelijk bij een boer terecht.

Na haar huwelijk voer ze samen met haar man op een binnenvaartschip. Ook op Duitsland, waar de brandbommen op de steden vielen. ‘Die mensen hebben ook vreselijk geleden. Je hoorde ze gillen op de wal.

Dat zijn minder leuke herinneringen, maar het varen zelf heeft ze altijd met veel plezier gedaan. Maar ja, toen zonk de boot in de sluis van Wijk bij Duurstede en hoefde het varen niet meer zo nodig.
Ook haar man vond het welletjes.

Zo kwamen ze terug aan wal. Ze gingen naar Spangen waar ze eerst in de Staringstraat woonden. Zoals veel Rotterdammers in die tijd ontdekten ze de genoegens van de weekends op de camping. Daar kwam een eind aan toen haar man 19 jaar geleden aan longkanker overleed.
‘Toen heb ik de hele boel maar weggedaan.’

Ondanks haar 91 jaar woont ze nog steeds op zichzelf, kookt, als ze niet bij Annie eet, haar eigen potje en doet zelf nog de boodschappen. En op z’n tijd gaat ze met haar zoon mee naar de camping. Een andere man hoefde ze niet. ‘Niet dat ik iets heb tegen mannen hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik kan nu doen en laten wat ik wil.’

vork-2