WEER DURVEN DROMEN

Georgina

100_3889 z-wGeorgina is een stille kracht achter de eetclub; één van de mensen die op de achtergrond zorgt dat alles op rolletjes loopt, maar niet in de spotlights komt. Ze is één van de vrijwilligers die ervoor zorgt dat de maaltijden van Annie’s eetclub op tafel komen.

Ze komt uit Suriname en is 35 jaar in Nederland. Niet dat ze daar veel over kwijt wil: Georgina houdt eigenlijk niet zo van praten over zichzelf: ‘Ik ben van de keuken. Ik zorg dat alles schoon is en klaarstaat.’

Ze houdt natuurlijk wel van koken. Maar vraag haar niet om op de voorgrond te treden; ‘ik werk liever achter de schermen.’

Georgina doet dit werk nu drie jaar. Ze kwam via de Sociale Dienst als vrijwilligster. De start was een beetje stroef. Georgina is vanuit haar verleden en karakter iemand met een ongeschreven gebruiksaanwijzing. Annie had die gebuiksaanwijzing snel door. Kwestie van wederzijds vertrouwen, want over Annie zegt Georgina: ‘Je kunt haar vertrouwen. Wat ze belooft doet ze.’ En zie; ze aardde prima in de organisatie.

Dat was niet altijd zo in de vrijwilligersbaantjes die ze via de Sociale Dienst opgedrongen kreeg. Eigenlijk wilde ze in de verpleging, werken met ouderen en gehandicapten. Goed, ze kwam dan als koffiejuffrouw. Maar al snel was het zo, dat ze haar als manusje van alles beschouwden:
‘Zou je ook die ramen even willen lappen? Wij hebben daar de tijd niet voor.’ Op die manier ging dat dan. Maar dat was de afspraak niet. Maar ja, bij wie kun je je beklag doen?
Eigenlijk voelde Georgina zich in dat soort situaties behoorlijk rechteloos. Bij de eetclub is dat gelukkig anders; ‘Hier wordt gekeken naar wat je kunt.’

En mensen kunnen altijd meer dan ze denken, want dat is het mooie van Georgina’s verhaal: ze heeft ondertussen ook diplama’s gehaald. Zo slaagde ze voor zowel het diploma ‘Sociale Hygiëne’ als het cateringdiploma.

Op de vraag of ze verder zou willen, blijft het heel lang stil. Dan, aarzelend, zegt ze: ‘In het begin niet. Maar nu wel. Annie heeft me bewezen dat het kan. Wanneer je denkt dat iets onmogelijk is, dan kan een positieve ervaring ervoor zorgen dat je weer durft te dromen’. En later in
het gesprek: ‘Ik wil ooit werken, zodat ik niet hoef te zeggen dat ik een uitkering heb.’

Nu is het natuurlijk Hollandse pot wat de klok slaat op de eetclub. Zou ze niet eens een overheerlijke Surinaamse maaltijd willen maken? Natuurlijk. Het meest houdt ze van bami met pindasaus en kip uit de oven. Maar ze is het Hollandse eten wel gewend. Surinaams koken was
niet te betalen, dus hier in Nederland ging ze al snel over op Hollands eten. En ach, Hollands eten is ook lekker.

lepel2